Wielkanocny rytuał płodności

Wielkanocny rytuał płodności

Prześledzimy na początku powstanie Wielkiejnocy z punktu widzenia wielu kreacji religijnych.

Ostara, Wielkanoc, Równonoc …

1. Ostara, to wiccańskie święto sięgające do tradycji wierzeń babilońskich, perskich, sumeryjskich i germańskich, tzw. mały sabat, obchodzony między 21 a 23 marca (na półkuli południowej między 21 a 23 września), związany z radosnym momentem wiosennego zrównania dnia i nocy.

Ostara wyznacza początek wiosny. Symboliczny moment kiedy dzień (światło) wygrywa z nocą (ciemnością) jest początkiem okresu radości, płodności i rozmnażania się.

Tradycyjnym symbolem tego dnia jest jajko, które symbolizuje odrodzenie i powstanie nowego życia. No niezupełnie, ale o tym za chwilę …

2. Eos (także Świt, Jutrzenka; gr. Ἠώς Ēṓs ‘jutrzenka’, łac. Aurora ‘jutrzenka’, ‘zorza’) – w mitologii greckiej bogini i uosobienie zorzy porannej, brzasku i świtu; jedna z tytanid; utożsamiana z Hemerą i rzymską Aurorą.

Należała do drugiego pokolenia tytanów. Była bóstwem związanym z kultem jutrzenki. Według wierzeń starożytnych Greków każdego świtu przemierzała niebo na lekkim rydwanie, zaprzężonym w parę białych lub różowych koni – Lamposa (Świecącego, Jasnego) i Faetona (Promiennego, Błyszczącego).

Swą wędrówkę rozpoczynała (wynurzała się z fal Okeanosa) na Wschodzie (kraina północno wschodnia Grecji) i kończyła (zanurzała się w falach Okeanosa) na Zachodzie, po drugiej stronie widnokręgu.

Otwierała „wrota dnia” (bramę nieba) przed wozem Heliosa. Rozpraszała mroki nocy, zwiastowała światło dnia ludziom i bogom. Jej nadejście zapowiadał Fosforos (Gwiazda Poranna) – „jaśniejący syn Jutrzenki”.

Zanim pojawi się na niebie wóz słońca, znad brzegów Oceanu wyjeżdża na lekkim rydwanie Eos, różanopalca bogini jutrzenki. Piękne oblicze młodej bogini jaśnieje rumieńcem zorzy porannej, a wśród szarych świtów zakwita jej szata barwy szafranu.

Uchodziła za córkę tytana Hyperiona i tytanidy Tei (albo tytana Pallasa) oraz za siostrę Heliosa i Selene, przypuszczalnie także Tytana.

Była bardzo kochliwa. Uprowadziła i uwiodła kilku mężczyzn, m.in.: olbrzyma Oriona, Kefalosa, Klejtosa.

Ze swoim pierwszym mężem, tytanem Astrajosem, miała liczne potomstwo, m.in. gwiazdy, Fosforosa (Hesperosa; bóstwo uosabiające planetę Wenus), Boreasza, Zefira, Notosa, Eurosa, przypuszczalnie także Apeliotesa, Kajkiasa, Lipsa, Skirona (bóstwa uosabiające wiatry).

Ze związku z Titonosem (był jej drugim mężem) urodzili się synowie Emation i król Etiopii, Memnon, który zginął pod Troją.

Długo opłakiwała swego syna Memnona, zabitego przez Achillesa (łzy jej opadły na ziemię w postaci kropel porannej rosy).

Dla Titonosa uprosiła u boga Zeusa dar nieśmiertelności, ale zapomniała uprosić dar wiecznej młodości. Gdy Titonos stał się zupełnie niedołężny, Zeus zamienił go w świerszcza lub cykadę.

W panteonie greckim odgrywała ona drugorzędną rolę, a jej kult należał do rzadkości. W mitach pojawiała się sporadycznie.

W sztuce przedstawiana jest zwykle jako urodziwa kobieta z wielkimi skrzydłami u ramion, w peplosie szafranowego (intensywnie żółty) koloru, powożąca rydwanem lub w locie przed wozem Heliosa, z kwiatami i pochodnią w ręce. Starożytni Grecy nazywali ją „różanopalcą” (gr. rododáktylos ‘mająca palce w kolorze przypominającym płatki róż’), „szafrannoszatą” (gr. krokópeplos ‘w peplosie szafranowego koloru’).

Wyobrażenie o bogini przejawia się w sztukach plastycznych, między innymi w greckim malarstwie wazowym (wazy z V wieku p.n.e. ukazujące skrzydlatą Eos goniącą Kefalosa oraz opłakującą Memnona), malarstwie olejnym i rzeźbie, oraz w muzyce i literaturze (Iliada Homera).

3. Ēostre – anglosaska bogini wiosny, której święto obchodzono w całej Brytanii. Od jej imienia wywodzi się angielska nazwa Wielkiej Nocy (Easter); możliwe że niektóre angielskie obyczaje ludowe praktykowane w okresie Wielkanocy mają korzenie w jej kulcie.

W naszych czasach współczesnych, chrześcijanie obchodzić będzie o tej porze roku jako chwalebnego zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, Syna Bożego / słońce.

Po ukrzyżowany na krzyżu i umieścić w grobie przez trzy dni, Jezus wraca do życia w ciele promieniującego światła.

To wszystko symbolika widząca w słońcu Boga, przynoszącego ziemi – gai nowe życie nazywane Wiosną / Ostarą / Istar …

322 (wiosenne Dendroforia)

Kościół katolicki został założony na Wzgórzu Watykańskim w Rzymie w 322 roku naszej ery na bazie mitu o Attis i Cybele (Kybele).

Święto boga wegetacji Attisa jest co roku obchodzony na ulicach Rzymu i Watykanu 22 marca każdego roku (od 322 r n.e).

Attis posiada typowe dla masonów i iluminatów atrybuty : czapkę frygijską (w istocie czoła ta jest atrybutem słowiańskich Dacian), tympanon (bębenek rytualny) i koguta.

Attis był synem Nany i mężem Kybele.

Attis (także Attys, Atys, gr. Ἄττις lub Ἄττης bądź Ἄτυς), to starożytne bóstwo wegetacji, mityczny towarzysz i kochanek bogini Kybele przedstawiany w postaci młodego pasterza.

Faktycznym ojcem Attisa miał być dwupłciowy demon (hermafrodyta) Agdistis; bogowie, obawiając się go, podstępem we śnie pozbawili męskich genitaliów – w miejscu, gdzie upadły, wyrósł migdałowiec, którego owoc spożyła przypadkiem Nana, córka boga rzeki Sangarios (łac. Sangarius).

Urodziła dziecko, które porzuciła i którym zaopiekował się kozioł, a później zajęli się przybrani rodzice.

Kiedy Attis dorósł, jego boska uroda zwróciła uwagę Agdistisa, który jako Kybele zakochał się w pięknowłosym młodzieńcu. Wówczas jego przybrani rodzice wysłali go do pobliskiego Pesynuntu, gdzie poślubić miał córkę króla (według niektórych podań był nim Midas).

W momencie gdy zabrzmiała pieśń godowa, niespodzianie pojawiła się Kybele-Agdistis i zesłała na oblubieńca obłęd, wskutek czego Attis pozbawił się męskości pod drzewem sosny.

Z krwi jego wyrosły kwiaty (inna wersja mówi o zamienieniu się w drzewo figowe), lecz bogini ubłagała Zeusa, by ciało Attysa nigdy nie ulegało rozkładowi i później wskrzesiła go, ażeby odtąd jako jej małżonek (lub kochanek) stał się symbolem wiecznie odradzającej się przyrody.

Pasterz i Kapłańskie śluby czystości

Ten prawdopodobnie pierwotny mit został w okresie rozwiniętego już kultu w świecie grecko-rzymskim zastąpiony złagodzoną i uszlachetnioną wersją, zgodnie z którą Kybele zakochała się w pięknym pasterzu, wybierając go na swego kapłana i wymuszając na nim śluby czystości.

Kiedy jednak jej wybrany zakochał się w nimfie rzecznej, dotknęła go szaleństwem i wówczas dokonał samookaleczenia (kastracji).

Odzyskawszy świadomość zapragnął popełnić samobójstwo, ale litościwa bogini zamieniła go w sosnę (lub jodłę).

Po opanowaniu Frygii przez Lidów na rodzimą warstwę mitologiczną nałożył się dodatkowo kontekst lidyjski, znany z przekazu Arnobiusza z Sikki.

Wedle niego Attys jako syn frygijskiego króla Kalaosa, sam będąc eunuchem wprowadził kult Kybele w Lidii i nauczył jej mieszkańców orgiastycznych obrzędów, co zjednało mu szczególne łaski bogini.

Wzbudziło to zazdrość i gniew Zeusa, który zesłał dzika[a] niszczącego zasiewy – w końcu uśmiercił on wielu Lidów wraz z Attysem, z którego krwi zrodziły się fiołki.

Herodot zaś przytacza już zhistoryzowaną wersję tego mitu, która czyni z Attysa syna lidyjskiego Krezusa, zabitego przypadkowo przez Adrasta podczas polowania na dzika.

W szerszym kontekście religioznawczym mit o Attisie i Kybele należy do najstarszych i najbardziej rozpowszechnionych na Bliskim Wschodzie, wykazując bezsprzeczne podobieństwa z tamtejszymi mitami o Tammuzie i Isztar, Dumuzi i Inanie, Adonisie i Afrodycie, a nawet o hetyckim Telepinu.

Bogowie umierający i cudownie powracający do życia związani byli w tamtejszych kulturach z wegetacją, płodnością i żniwami.

Wiara w coroczny powrót sił przemagających śmierć i moce ciemności dawała ufność co do urodzajności kolejnego roku, a świeże pędy roślin kojarzono z wieczną młodością bóstwa wynurzającego się ze świata podziemnego.

Okazując mu cześć wyznawcy wyrażali też potrzebę upewnienia się, iż po letniej suszy niszczącej urodzaj, zapewnią sobie plony w kolejnej porze zbiorów.

Ponadto mity te łudziły wyznawców obietnicą szczęśliwego życia pozagrobowego, wymownie ukazując możliwość odniesienia zwycięstwa nad śmiercią i dając nadzieję na trwanie rodzaju ludzkiego w przyszłych pokoleniach.

Samo ukrzyżowanie – auto kastracja

Każdej wiosny obchodzono pięciodniowe uroczystości ku czci bóstwa, uosabiającego płody ziemi, które giną z nastaniem zimy i odradzają się wiosną.

Teatr religijny, czyli wielki tydzień

Wystawiano wówczas dramat śmierci i wskrzeszenia Attisa. W obchodach tych, oprócz tłumów wiernych, uczestniczyli kapłani bóstwa – tzw. gallowie, oraz towarzyszący im dendroforowie i korybanci.

Pierwszy dzień miał charakter żałobny: wyrwane z korzeniami drzewo (sosnę lub jodłę) uosabiające boga przynoszono z gaju obok świątyni Kybele i spowite we wstęgi z kwiatami, obnoszono po ulicach.

Drugiego dnia kapłani wprawiali się ekstatycznymi tańcami w trans, a następnie (w trzecim dniu) dokonywali samokastracji, spryskując swą krwią ołtarz i posąg bóstwa; czwartego dnia świętowano jego powrót do życia, piąty był jedynie dniem odpoczynku.

Podczas obchodów dokonywano też rytualnych zaślubin Kybele z Attisem, którego rolę odtwarzał wyższy rangą kapłan bogini (archigallos).

W marcu uroczystości ku czci bóstwa odbywały się w dwóch terminach.

Najpierw, 22 marca wspomiane quatriduum urodzin, ofiary, śmierci i zmartwychwstania bóstwa, czyli cannophoria, dendrophoria, sanguis (sanguinaria) i hilaria.

Następnie procesja do rzeki Almo, gdzie 28 marca kąpano wizerunek Wielkiej Matki.

W sto lat po dekretach Klaudiusza dotyczących tych obchodów kult uświetniono dodatkowym obrzędem, zwanym taurobolium, a poprzez skrapianie krwią zabitego byka (jak w kulcie Mitry) symbolizującym oczyszczenie z grzechów.

Znacznie silniejsze podstawy niż w kojarzeniu z Mitrą miało łączenie Attysa z innym frygijskim bóstwem – lunarnym Menem, również mającym wpływ na wegetację.

Potwierdzałaby to nie tylko inskrypcja z Ostii, nazywająca go Attis Menotyrannus, lecz i neofrygijskie napisy nagrobne mówiące o obecności Attysa w świecie podziemnym w roli pana i sędziego – przypisywanej też Menowi.

Na gruncie małoazjatyckim religioznawcy dopatrują się także powiązań Attysa z czczonym w Tarsie cylicyjskim Sandanem.

” Adoracja grobu pańskiego, czyli czaszki, jest częścią wiecznego rytuału towarzyszącego kultowi śmierci …

Zmartwychwstanie istoty ascendentnej dotyczy kreacji nowego wszechświata … ”

Mylicie się co do prawdziwego pochodzenia Wielkanocy, musicie zrozumieć, że historia Jezusa jest zapisane jako symboliczna metafora i mieszanka zdarzeń duchowych, ezoteryczny, filozoficznych, fizjologicznych, alchemicznych, i mieszanki kilku dawnych religii, mitów i tradycji.

Całość została oparta na teatrze misteryjnym gdzie księża – kapłani – aktorzy – marionetki, ściągają was do teatru, utrzymującego was w tradycji fałszywej wiary.

Ktoś żyje na wasz koszt i kontroluje społeczeństwo, aby to nie dotarło do prawdy tożsamości rdzennej.

Iluzje

Zmartwychwstanie, Jezus, króliczki i kolorowe jajka … ,to nic innego jak pierwotny festiwal płodności, seksu i symboliki związanej z wiosennym przesileniem (prasłowiański nowy rok) i starożytną boginią Isztar, znaną również jako Eastre, Oestre i Ostara (gwiazda).

Bogini związana z płodnością wyrażana jest za pomocą symbolu : jajka (jajniki, jajeczkowanie) i płodności (królik, zająć, ryba).

Sama bogini Isztar, przedstawiana jest także z innym kobiecym symbolem : sową, o czym wspomnimy w dalszej części.

Zacznijmy jednak od początku.

Wielkanoc, ēostre, czyli w proto-germańskim : Austrōn – potomek, w proto-Indo-Europejskim – root (rön) – korzenie, aus -, co znaczy świecić (korzeń).

Uświęcone korzenie rodzaju ludzkiego wiążą się z seksualnością i seksem samym w sobie oraz .

Skąd pojawiła się Isztar

Gwiazda wschodu (symbol Chin, Rosji …), jutrzenka zwana Lucyferem, czyli tym który niesie światło, gwiazdą poranną (Lucy in the sky), jest Wenus, córka Saturna.

Aster, astro (gwiazda),eastre, isztar, Esther, z hebrajskiego ester, z perskiego sitareh ” gwiazda,” pochodzi z języka Avestyjskiego.

( Język awestyjski, język Awesty – język klasyczny używany w starożytnej Persji, w którym został zapisany zbiór prac Zaratustry. Zbiór ten nazywany jest Awestą (od średnioperskiego aβastāg “zalecenie, nakaz”). Należy do rodziny języków indoeuropejskich i jest siostrzanym językiem klasycznego sanskrytu.

Awesta sasanidzka została spisana w momencie, gdy język w którym powstała, był już od dawna martwy i używany jedynie przez kapłanów (zaprzysiężonych później iluminatów).

Ponieważ Zaratustra żył ponad tysiąc lat przed spisaniem najstarszych tekstów Awesty, te przekazywane były najprawdopodobniej ustnie. )

Ēoster – Wielkanoc

Nazwa bogini Ēostre pokrywa się lingwistycznie z wieloma innymi boginiami świtu, a jej imię wyłania się z tradycji języków indoeuropejskich.

Możemy fonetycznie wymawiać jej imię jako Oyster (ostryga – muszla miłości – wagina), co można powiązać z planetą Wenus (krew, namiętność, kobiecość), jednoznaczną z boginią Afrodytą, a także z płcią, miłości, romansem, urodą i płodnością …

Pisanki i medycyna

Pisanka pochodzi od starożytnej wielkiej bogini płodności (pramatki) znanej w różnych kulturach pod różnymi imionami Isztar, Eostre, Ostara … , której imię jest powiązane z żeńskim hormonem estrogenem.

Trójca i jeden z wielu

Estrogeny, to grupa hormonów płciowych, do których zalicza się trzy główne postacie estrogenu naturalnie występujące u kobiet estron (E1), estradiol (E2) i estriol (E3); oraz estrogen wytwarzany tylko w czasie ciąży estetrol (E4).

Estrogeny nazywane są hormonami żeńskimi i najważniejszą rolę odgrywają w organizmie kobiet, ale są też niezbędne dla mężczyzn – ich niedobór w jądrach może powodować bezpłodność.

Estrogen jest związany bezpośrednio z świętem nowego życia i odrodzenia.

Wielkanoc reprezentuje także hebrajską Paschę i semickie święto o tej samej nazwie.

Pascha, to święto ludowe obchodzone przez plemiona koczowników semickich w czasach przed Mojżeszem, tzn. przed 1500 r. p.n.e. Odbywało się na wiosnę.

Przed wyprowadzeniem stada na wypas wiosenny, zabijano na ofiarę jedno z najbardziej okazałych w stadzie zwierząt jednorocznych.

Udział w uczcie stanowił wyraz więzi, jaka łączyła wszystkich uczestników z bóstwem i między sobą.

Odpadki po uczcie były dokładnie zbierane. Krwią zwierzęcia oblewano odrzwia, próg domu i na zewnątrz namiotu, aby zabezpieczyć stada i właścicieli przed wrogimi mocami.

Jednym z dowodów na to, że pascha była znana przed Mojżeszem jest fragment Księgi Wyjścia, w którym Mojżesz pierwszy raz używa słowa pascha w znaczeniu religijnym i odwołuje się do jego świeckiego znaczenia:

Odłączcie i weźcie baranka dla waszych rodzin i zabijcie jako paschę (Wj 12,21)

Judaizm połączył kult ofiarny z kultem słońca, występującym w kulcie Mitry.

Światło pokonało ciemność, a zapatrzony i zaślepiony blaskiem plebs nie patrzy na ręce kapłanów …

Tajemnicza religia wielebnych kapłanów

Aby zobaczyć powiązanie między wiosennym przesileniem, Isztar i Tammuzem.

Isztar (sum. Inana, asyr. Issar) – w mitologii mezopotamskiej bogini wojny i miłości, z czasem główna i jedyna licząca się bogini panteonu mezopotamskiego; jej kult rozpowszechnił się szeroko na całym obszarze starożytnego Bliskiego Wschodu – w Syrii i Fenicji (Asztarte) oraz Anatolii (Szauszka); w Babilonii czczona głównie w Uruk w świątyni E-ana („Dom nieba”).

Sumeryjskie imię bogini – „Inana” („Inanna”) – wywodzi się prawdopodobnie z domniemanego Nin-anna („Pani Nieba”) i występuje również w formie Innin.

Znak dla zapisania imienia Inany (węgar z pierścieniem) znany jest już z najstarszych tekstów pisanych.

Imię Isztar (wcześniej Esztar) w języku akadyjskim jest spokrewnione z imieniem południowoarabskiego (męskiego) bóstwa Attar oraz z imieniem syryjskiej bogini Astarte (biblijna Asztoret), z którymi to bóstwami była niewątpliwie łączona.

Główne przekazy dotyczące Inany przedstawiają ją jako córkę boga Ana, blisko związaną z sumeryjskim miastem Uruk.

Według innej tradycji była uważana za córkę boga księżyca Nanny (Sina) i siostrę boga słońca Utu (Szamasza).

W odmiennych przekazach uchodziła za córkę Enlila a nawet Enkiego. Siostrą Inany była bogini Ereszkigal, królowa świata podziemnego Kur. Jej wezyrem (posłanką) była bogini Ninszubur.

Inana nie ma stałego małżonka, ten fakt jest związany z tym, że jest boginią miłości cielesnej. Nawet z Dumuzim, który często jest określany jako jej „umiłowany”, łączą ją niejasne stosunki, ostatecznie to ona ponosi odpowiedzialność za jego śmierć.

Również nie przypisywano jej dzieci (z jednym możliwym wyjątkiem – bogiem Szara).

Wydaje się bardzo prawdopodobne, że w klasycznej postaci bogini Inanny/Isztar zsynkretyzowano pewną liczbę pierwotnie niezależnych bogiń lokalnych.

Najważniejszą z nich była Inanna z Uruk. W Uruk znajdowała się główna świątynia Inanny (E-ana – „Dom nieba”).

Jednakże istniały też inne lokalne odmiany tej bogini, otoczone niezależnym kultem: Inanna z Zabalam (w północnej Babilonii), Inanna z Agade (szczególnie czczona przez królów dynastii z Agade), Inanna z Kisz oraz Isztar z Niniwy i Isztar z Arbeli w Asyrii.

Inana była również po przyjacielsku łączona z boginią Nanają i wraz z nią czczona w Uruk i w Kisz.

Dumuzi, Tammuz, Tamuz – w mitologii mezopotamskiej bóg-pasterz, małżonek bogini Isztar (Inanny), skazany przez nią na pobyt w świecie podziemnym. Czczony też jako bóg wegetacji.

Zmartwychwstanie, czyli matriarchat zamiast patriarchatu

Pewnego dnia Inanna zdecydowała się zstąpić do Kur-nu-gi-a, „Krainy bez powrotu”, gdzie władała jej mroczna siostra Ereszkigal.

Zawsze żądna władzy bogini zapragnęła objąć swoim panowaniem również to posępne, jałowe miejsce.

Ubrała się w swe najlepsze szaty, włożyła najpiękniejsze ozdoby, starannie umalowała i wyposażona w boskie prawa me wyruszyła w drogę.

Zdając sobie sprawę, że wyprawa do krainy zmarłych jest skrajnie niebezpieczna przed odejściem nakazała swej posłance Ninszubur, by ta odprawiła żałobne obrzędy i prosiła bogów Enlila, Nannara i Enki, by nie pozwolili umrzeć jej pani.

Zstępując do podziemnego świata, Inanna swoim zwyczajem zachowywała się władczo i wyniośle, lecz wkrótce okazało się, że jest bezsilna wobec praw me Krainy bez powrotu.

Przy każdej kolejnej z siedmiu bram wiodących do Kur-nu-gi-a Inanna musiała oddać strażnikom jakąś część swego odzienia, aż wreszcie stanęła naga przed obliczem Ereszkigal i siedmiu sędziów umarłych. Na mocy ich decyzji bogini stała się martwym ciałem, które powieszono na słupie.

Gdy minęły trzy dni i trzy noce, Ninszubur zaczęła błagać bogów o ratunek. Enlil i Nanna odrzekli jednak, że nie można sprzeciwiać się wyrokom podziemnego świata.

W końcu błaganiom posłanki uległ bóg Enki, który stworzył dwie uskrzydlone istoty Galaturra i Kurgarra.

Przebiegły Enki nakazał swoim tworom, by wkradły się w łaski Ereszkigal, okazując jej współczucie w cierpieniu, a wówczas ona poprzysięgnie spełnić ich życzenie.

Wtedy mają zażądać wydania ciała Inanny. I rzeczywiście, stało się dokładnie wedle jego słów. Galaturra i Kurgarra przystąpiwszy do ciała Inanny dały jej pokarmu życia i wody życia, dzięki czemu bogini zmartwychwstała.

Jednakże gdy Inanna opuściła krainę śmierci, wciąż była eskortowana przez gromadę straszliwych demonów Galla, które nie chciały jej opuścić, póki nie wskaże im następcy na opróżnione przez siebie miejsce w Kur-nu-gi-a, gdyż takie są prawa podziemnego świata.

Pierwszą osobą, którą spotkała na swej drodze była pogrążona w żałobie Ninszubura, lecz bogini ulitowała się nad nią. Idąc dalej, napotykali kolejne bóstwa, ubrane w żałobne szaty, ale Inannie żal było wydać ich na śmierć. Tymczasem demony zaczynały się niecierpliwić.

Bogini w eskorcie demonów wróciła do rodzinnego Uruk, gdzie odkryła, że jej małżonek, Dumuzi, król Kulab, wcale za nią nie rozpaczał ani nie tęsknił.

Wręcz przeciwnie, gdy Inanna wkroczyła do pałacu, właśnie wesoło biesiadował. Rozzłoszczona bogini wskazała na niego i ogłosiła, że odtąd Dumuzi będzie ją zastępował w Kur-nu-gi-a. Dumuzi po dwakroć wyrywał się z żelaznego uścisku demonów, lecz po dwakroć przegrawszy, musiał się udać do krainy śmierci.

Me (prawa boskie), prawa elit świecko – religijnych

Me (sum. me, tłum. „boskie siły” lub „boskie prawa”) – w wierzeniach mezopotamskich ogół praw, reguł i zasad wyznaczających i charakteryzujących cywilizowane życie, danych ludzkości przez bogów.

Pojęcie to odnosiło się do wszystkiego, co było związane z organizacją społeczeństwa Sumerów (polityką, religią, stosunkami społecznymi) i ich systemem etyczno-religijnym.

Me były siłą, która utrzymywała świat w należytym porządku, określała miejsce we Wszechświecie dla każdej dziedziny życia. Strażnikiem praw i opiekunem me był początkowo Enlil, zastąpił go później Enki.

Me odnosiły się przede wszystkim do człowieka i społeczeństwa. Jedna z grup reguł poznana została za pośrednictwem mitu „Inana i Enki”, w którym bogini Inana wykrada me bogu Enki i przekazują je swojej świątyni.

W ten sposób bogini umocniła autorytet Uruk. Spośród ponad stu znanych reguł, wymienionych w tym micie, udało się odczytać około połowy, lecz nie wszystkie z nich zostały na razie zinterpretowane.

Z pojęć abstrakcyjnych znane są znaczenia me w odniesieniu do bohaterstwa, sprawiedliwości, prawości, dobroci, szlachetności, zwycięstwa, pokoju, kłamstwa, strachu, zmęczenia, kłótni, burzenia miast.

W znaczeniu symbolicznym me opisywało tron królewski, boskość, sztandary czy wieczystą koronę.

Me odnosiło się do organizacji zajęć rzemieślników i artystów (np. cyzelerstwo, koszykarstwo, murarstwo, kowalstwo, garbarstwo, ciesielstwo), porządkowało godności kapłanów i pisarzy, opisywało czynności rytualne (np., zejście do świata podziemnego lub wyjście ze świata podziemnego, prostytucja sakralna, święte oczyszczenie), sztukę i instrumenty muzyczne, budynki sakralne (np., dostojna świątynia, kaplica), sztandar bojowy itd.

W procesie dziejowym pod względem zbliżonych znaczeń me podobne było do starorzymskiego numen. Zbliżone koncepcje postrzegania świata występują w kilku religiach pierwotnych, najbardziej objawia się to w wierzeniach dalekowschodnich.

Można odnaleźć podobieństwa pomiędzy me a ideami Platona i jego tajnych bractw.

Prawa Me

Szczegółowa lista boskich praw me wymienionych w sumeryjskim micie Inana i Enki (obraz kultu(ry) i cywilizacji masońskiej dziś )

1. Funkcja władcy en
2. Funkcja kapłana lagal
3. Boskość
4. Przynależny władcom kołpak
5. Tron królestwa
6. Wzniosłe berło (laska i inne regalia)
7. Pastorał i lejce
8. Wzniosła szata
9. Pasterstwo
10. Królestwo
11. Funkcja kapłanki egizi
12. Funkcja kapłanki nindingir
13. Funkcja kapłana iszib
14. Funkcja kapłana lumah
15. Funkcja kapłana gudu
( Funkcja = Fundacja = stanowisko )
16. Trwałość
17. Zejście do świata podziemnego
( Jaskinia Platońska, Teatr, Iluzja )
18. Wyjście ze świata podziemnego
19. Funkcja kapłana kurgara
20. Miecz i maczuga
21. Funkcja sługi świątyni sagursag
22. Czarna suknia (dama w czerni)
23. Kolorowa suknia
24. Fryzura na karku
25. Sztandary
26. Potop
27. Stosunki seksualne
28. Pocałunki
29. Prostytucja
30. Głośne wołanie
31. Zaprzeczanie
32. Pochlebstwo
33. Stanowisko prostytutki kultowej
34. Czysta gospoda
35. Czyste nigingar
36. Stanowisko niebiańskiej hieroduli
37. Głośno brzmiący instrument
38. Muzyka
39. Starszeństwo
40. Bohaterstwo
41. Siła
42. Niehonorowość
43. Prawość
44. Rabowanie miast
45. Intonowanie lamentacji
46. Radość serca
47. Kłamliwość
48. Buntowniczy kraj
49. Stan pokoju
50. Wiele przebywania w drodze (podróżowania?)
51. Trwała siedziba
52. Rzemiosło stolarza
53. Rzemiosło kotlarza
54. Sztuka pisania
55. Rzemiosło kowala
56. Rzemiosło siodlarza
57. Rzemiosło folusznika
58. Rzemiosło budowniczego
59. Rzemiosło rogożnika
60. Rozum
61. Wiedza
62. Czyste rytuały obmywania
63. Dom (…)
64. Gromadzenie żaru węgielnego
65. Zagroda owiec
66. Głęboki szacunek
67. Napięcie (wzbudzające) głęboki szacunek
68. Pełne szacunku milczenie
69. Rozniecanie ognia
70. Gaszenie ognia
71. Ciężka praca
72. Zgromadzenie rodziny
73. Walka
74. Okrzyk zwycięstwa
75. Doradztwo
76. Naradzanie się
77. Wymierzanie sprawiedliwości
(Podejmowanie) decyzji

(Warto zobaczyć kto ma prawo udzielania licencji zawodowych etc , prawo Sumeryjskie jest częścią waszej rzeczywistości …)

Każdego roku, serwuje się nam wieloznaczną metaforę dramatu zmartwychwstania przyrody w ujęciu odnowienia sił seksualnych.

Zmartwychwstanie Tammuza następuje przez smutek i radosną wieść o zapłodnieniu Ishtar dającej wieczne życie …

Płodność przyrody i człowieka jest głównym aspektem rytuałów, którym się oddajecie ze sztucznym patosem i powagą …

Każdego roku mężczyźni i kobiety smucą się z Ishtar po śmierci Tammuz i świętują powrót Boga hierarchii.

Nowa roślinność, nowe dzieci, nowe barany i nowi niewolnicy …

Święte jajo:

Boskość związana jest z płodnością żeńskich jajników, a tym samym z kultem jaja i potęga płodności ryb i królika.

Starożytni Druidzi wykazywali jajko, jako święte godło ich porządku.

Rytuały związane z kultem Dionizosa lub Bachusa, obejmują świecenie jaj wszelakiego rodzaju.

Barwienie jaj przyszło z Chin i Japonii gdzie pokrywanie ich złotym kolorem oznaczało ich bezcenność.

Egipcjanie i Grecy, nadali obrzędom związanymi z jajkami cech mistycznych.

Mistycyzm ten przyszedł do Egiptu, Grecji i Rzymu z Babilonu za sprawą opowiadań Hygina (Gajusz Juliusz Hyginus (ur. ok. 64 p.n.e., zm. ok. 17 n.e.) – rzymskiego pisarza i mitografa, autor zachowanych do dziś ekscerptów mitologicznych.), który spisał – przepisał dawną wiedzę.

Gajusz Juliusz Hyginus :

” Uważa się, że jajko o cudownym rozmiarze spadło z nieba do rzeki Eufrat. Ryby doholowały jajo do brzegu, gdzie gołębica ogrzała jajo swoim ciałem.

Z jaja wylęgła się Wenus, który później nazwano boginią syryjską “, czyli Astarte, stąd jajko stało się jednym z symboli Astarte lub Wielkiejnocy.

Królik

Królik (vel zająć) wiąże się z księżycem, a tym samym z kobiecym cyklem płodności (Legendy Egipskie i mity narodów – Encyklopedia Brytannica).

W wielu kulturach świata zając i królik były czczone jako bóstwa, szczególnie rozpowszechnione było łączenie ich z księżycem.

Egipt

Prawdopodobnie najstarsze łączenie królików i zajęcy z bogami i księżycem miało miejsce w starożytnym Egipcie.

Egipski hieroglif oznaczający zająca (“un” lub “wn”, oznaczający też “otwierać”) był również symbolem księżyca. Zającogłowe bóstwo Un znajduje się na tronie w egipskiej świątyni w Denera. To samo bóstwo pojawia się w “Księdze Umarłych”.

Indie

Króliki i zające, były natrwalej łączone z bóstwem i z księżycem na Dalekim Wschodzie.

W indyjskiej opowieści głodny i zmęczony Indra (bóg burzy i wojny/bitew) zatrzymał się w lesie, by odpocząć.

Dzikie zwierzęta przyniosły mu różne dary/pokarmy, aby okazać swój szacunek. Królik, zbyt biedny, by móc coś zaoferować, wskoczył do garnka i ofiarował samego siebie.

Aby uhonorować te największą ofiarę królika Indra umieścił go na księżycu, gdzie wciąż można go zobaczyć.

Ta historia była pózniej zaadoptowana przez buddystów i można ją znalezć w folklorze Birmy i innych krajów południowo – wschodniej Azji.

W wersji buddyjskiej zając mieszkał w pięknym ogrodzie w lesie. Pewnego dnia Budda zjawił się w ogrodzie pod postacią starego mężczyzny żalącego się, że się zgubił, jest głodny i spragniony.

Zwierzęta zamieszkujące ogród wyszły mu naprzeciw z darami (ofiarami z innych zwierząt). Ale królik, który żywił się tylko trawą i ziołami, nie miał nic do ofiarowania poza sobą samym.

Po zdjęciu z futerka wszystkich żywych stworzeń, gdyż nie chciał zrobić im krzywdy, sam wskoczył do garnka.

Budda był głęboko wzruszony taką całkowitą ofiarą. Przybrał swoją prawdziwą postać i pochwalił zająca, i nakazał, ze będzie on umieszczony na księżycu jako jaśniejący przykład dla ludzi wszystkich czasów.

Ryba

Symbol ryby, to starożytny symbol kobiecej płodności, który zapisany jest formą fizjologiczną. (Popatrz na foto)

Sowa

Ishtar, to również starożytna bogini płodności, znana pod imieniem Owl (sowa), związana z Inanną lub czarnym księżycem Lilith.

( Lilith (Sepharial), hipotetyczny drugiego księżyca Ziemi, utożsamiany z zaćmieniem słońca. )

Święta geometria opisywana znanym już nam sloganem : co w górze to i na dole, odnosi się m.in. do Kości klinowej (łac. os sphenoidale i sphenoid bones), nieparzysta kość, tworząca część środkową podstawy czaszki, jest wklinowana pomiędzy inne kości.

Od przodu łączy się z kością czołową i kośćmi twarzy (z kością podniebienną, szczęką i z kością jarzmową), z boku z kośćmi skroniowymi, a z tyłu z kością potyliczną.

Kość klinowa swoim kształtem przypomina motyla lub sowę. Składa się z trzonu, ze skrzydeł większych i mniejszych oraz z wyrostków skrzydłowatych.

Bóg, Jezus i świeci przedstawiani są na tle Vesica piscis (łac., dosł. „rybi pęcherz”) – krzywej o migdałowatym kształcie, zamkniętym na płaszczyźnie, symetrycznej względem swojego środka, powstała w geometrii euklidesowej przez przecięcie się dwóch okręgów o równych promieniach w taki sposób, że środek jednego okręgu leży na okręgu drugim.

Jest to symbol waginy i nowego życia, oraz jest zbierzmy z symbolem ryby.

Wielki piątek

Słowo “piątek” pochodzi od słowa “Freya” (Freja), która była boginię pokoju, radości.

Freja (także Freyja, Freya, Frøya, staronord. Pani) – bogini nordycka należąca do wanów asgardskich, bliźniacza siostra Frejra.

Była bóstwem wegetacji, miłości, płodności i magii. Ponadto patronowała wojnie, 1/2 poległych wojowników podlegała jej władzy na polach Fólkvangr (reszta należała do Odyna – w Walhalli).

Jej mężem był Od (letnie słońce), córkami Hnoss (“skarb”) i Gersimi (“klejnot”). Ona, jej brat Frejr, ojciec Njörðr i matka są członkami Vaniru.

Według mitów uważana za najpiękniejszą z bogiń, jej obecność na Asgardzie gwarantowała innym bóstwom szczęśliwe życie. Jej atrybutem był złoty naszyjnik Brisingamen.

Freja posiadała też drugi naszyjnik, Hildiswin, wykuty przez dwóch braci — Daina i Nabbiego, krasnoludzkich złotników. Często towarzyszyły jej małe białe koty, które powoziły jej rydwanem oraz dzik Hildisvíni. Wyobrażano ją często jako postać otoczoną okrągłym pierścieniem, który przedstawiał jej naszyjnik i symbolizował płodność.

Jest ona boginią, której poświęconych jest najwięcej mitów, zazwyczaj jednak stanowi ona w nich przedmiot pożądania olbrzymów, bogów i ludzi. Jej kult utrzymywał się do XIII wieku, a wiele jej atrybutów przypisano w Skandynawii Matce Bożej.

Od jej imienia w wielu językach germańskich pochodzi nazwa piątego dnia tygodnia: Friday (w języku angielskim), Freitag (w języku niemieckim) – dzień Frei).

Ryba – Dag

Samo słowo “ryba” pochodzi od pierwotnego słowa “dag”, co oznacza wzrost lub płodność.

Stąd też główni kapłani nosili tytuł Dagona pochodzący od Dagana, hebrajskiego Dagona (hebr. ‏דגון‎) – głównego boga czczonego przez północno-zachodnie ludy semickie.

Prawdopodobnie opiekował się on rolnictwem i zbożem. Był czczony na całym Bliskim Wschodzie z Mezopotamią włącznie (czcili go m.in. Fenicjanie, Amoryci).

Pierwotne znaczenie imienia nie jest znane. Słowo dagán w języku hebrajskim i ugaryckim określa „ziarno” a słowo dag oznacza „rybę”. Według jednego z przekazów bóg Dagan był wynalazcą pługa.

Powodem, dla którego ryba została użyta jako symbol płodności, widać po szybkość jej reprodukcji.

Na przykład pojedyncza ryba dorsza składa rocznie 9 000 000 jaj; Flądry, 1 000 000; Jesiotra, 7 000 000; Okonia, 400.000; Makreli, 500 000; Śledźia, 10.000 …

Rzymianie nazywali boginię płodności imieniem Wenus. I tak zrodziło się słowo “weneryczny” i “choroba weneryczna”.

Piątek uznano za święty dzień, ponieważ uważano, że planeta Wenus rządziła pierwszą godziną piątku zwanego w języku łacińskim Dies Veneris.

Nikt z was nie ma pojęcia, że Dies Veneris dla kultu chrześcijańskiego, jest szóstym dniem tygodnia … A więc związany jest z Saturnem – śmiercią.

Dziwne ? Saturn jak już wiemy był ojcem Wenus, a śmierć nieustannie wiąże się z płodnością o ponownymi narodzinami. Co należy zrozumieć Saturn zabił Ikara, który odrodził się w postaci Księżyca, Marsa i Wenus.

Saturn, Wenus, Ishtar, Inanna, Lillith z Sową i Księżycem … wszystko ma związek z śmiercią, płodnością, zmartwychwstaniem i kobiecym cyklem rozrodczym.

Sowa jest też symbolem mądrości, ponieważ siedzi na mądrym starym drzewie Oak lub Tree of Knowledge (drzewo wiedzy).

Słowo Log wiąże się z etymologia słowa logika, a sufiks logy (logia), odnosi się do badania, podobnie jak słowo etymologia.

Etymologia, to korzenie (root) świetego drzewa. Wszystko pochodzi od greckiego logos : rozum, słowa, mowa, dyskurs.

Drzewo wiedzy – logiki, to drzewo życia. Aby spisać wiedzę używano ołówków ze świętych drzew.

Wiedza aby trwała musi być propagowana poprzez mnożenie gatunku ludzkiego, sekrety dążą do prostych rozwiązań.

Sowa sama w sobie nie jest mądra, sowa staje się ikoną mądrości, gdy siedzi na starodawnym drzewie, którego korzenie i nasiona zapewniają mu nieprzerwany byt …

Liga Świata
Dydymus
Samostanowienie i Samoograniczenie

Advertisements